Naselje

 

    Susek se razvijao kao i većina drugih naselja sa severne periferije Fruške gore. Ono se prvo širilo duž urvinskog materijala podno lesnog odseka, a na drugu stranu duž dolina dva potoka, Lišvar i Čedimir, koji ovde izlaze ka Dunavu. Tako je stvoren poluzvezdasti oblik naselja, čiji je Susek najizrazitiji predstavnik.

    Lokalni geomorfološki uslovi za gradnju nametnuli su selu mrežastu strukturu. Centar sela je u podunavskoj ulici, na mestu gde dolina potoka izlazi ka Dunavu.

Centar Suseka

 

    O postepenom širenju Suseka svedoči i položaj seoskog groblja, koje je u sredini naselja. Verovatno je ono ranije bilo na periferiji a tokom ovog veka, širenjem sela duž doline potoka Čedimir, groblje se našlo unutar sela, što nije čest slučaj kod Vojvođanskih naselja.

    U ovom naselju na severnim obroncima Fruške gore otkriveno je dosta arheoloških materijala. utvrđeni su tragovi života iz mlađeg kamenog doba, zatim iz bronzanog i gvozdenog doba. Pored ostalog materijala značajan je praistorijski zlatni nakit iz Suseka.

    Susek po svojoj starosti spada u najstarija sela, jer se pominje još u prvom veku naše ere kada je imao i svoje utvrđenje i zvao se Cornacum.  U sistemu rimske granične odbrane na Dunavu, Susek se nalazio između važnih utvrđenja u Banoštoru i Iloku. Brojni su rimski pojedinačni nalazi i ostaci arhitekture. U potesu nad livadama, pored dosta rimske opeke i crepa,nađen je i deo građevinskog ukrasa sa predstavom lava U Budimpešti se čuva jedan nadgrobni spomenik sa natpisom, odnet iz Suseka pre prvog svetskog rata. Između Suseka i Iloka nađen je jedan žrtvenik posvećen boginji Dijani. Rimski novac se otkriva na više mesta.

 

    U srednjem veku granica između sremske i vukovarske županije išla je linijom od Suseka do Laćarka. Istočno od te linije bila je sremska županija. U papskim spisima Susek se navodi i kao Silzek ili Zilzek. U Mađarskom odbranbenom pojasu na Dunavu na tom mestu se nalazio utvrđeni grad. Mesto je zabeleženo 1445. godine. U vreme uspona plemićke porodice Iločki u njihovom posedu su bili Susek, Neštin i druga mesta.

    Za Susek je vezano postojanje jednog davno isčezlog manastira. Još 1549.godine u jednom turskom dokumentu pominje se manastir Akalovo, gde se kaluđerima dozvoljava da poprave monaške ćelije. Znači da manastir tu postoji od ranije. Dugo se nije znala lokacija ovog manastira, ali u Susečkom ataru i danas postoji potes Vakalova, koji treba povezati sa posedom despotice Jelene iz 1520.godine. I kasnije turski popisi beleže zemljište Akalova između Suseka i koruške. Manastir je izgleda posle 1614.godine potpuno napušten. Kasnije se samo spominje ribnjak Akalova kod Suseka koji pripada manastiru Šišatovac.

    Nakon turskih osvajanja broj stanovnika se smanjio i o ovom mestu ima vrlo malo podataka. Posle mira u Sremskim Karlovcima 1699.godine veći deo Srema je podeljen na vlastelinstva. Iločko vastelinstvo je imalo 28 naselja, među kojima je bio i Susek.

Brzi meni